1- انسان در تلاوت سوره ى حمد با «بِسْمِ اللَّهِ» از غیر خدا قطع امید مى كند.
2- با «رَبِّ الْعالَمِینَ» و «مالِكِ یَوْمِ الدِّینِ» احساس مى كند كه مربوب و مملوك است و خودخواهى و غرور را كنار مى گذارد.
3- با كلمه «عالمین» میان خود و تمام هستى ارتباط برقرار مى كند.
4- با «الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» خود را در سایه لطف او مى داند.
5- با «مالِكِ یَوْمِ الدِّینِ» غفلتش از آینده زدوده مى شود.
6- با گفتن «إِیَّاكَ نَعْبُدُ» ریا و شهرت طلبى را زایل مى كند.
7- با «إِیَّاكَ نَسْتَعِینُ» از ابرقدرت ها نمى هراسد.
8- از «أَنْعَمْتَ» مى فهمد كه نعمت ها به دست اوست.
9- با «اهْدِنَا» رهسپارى در راه حقّ و طریق مستقیم را درخواست مى كند.
10- در «صِراطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ» همبستگى خود را با پیروان حقّ اعلام مى كند.
11- با «غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ» و «ولَا الضَّالِّینَ» بیزارى و برائت از باطل و اهل باطل را ابراز مى دارد.
+ نوشته شده در ساعت   توسط ملتمس دعا
برچسب:
نویسنده: زهرا نظری